Logo
|
Saturday 22nd June 2024
Logo

epaper

१३ वटा शल्यक्रिया गरेर क्यान्सरबाट पुनर्जीवन

घरमै आत्महत्या गर्नै लाग्दा छोराको आवाजले मृत्युलाई रोकेँ



हालसम्म १३ वटा शल्यक्रिया गरेर क्यान्सरलाई पराजित गर्नुभएकी केसी दृढ आत्मविश्वास र उच्च मनोबलकै कारण रोगलाई जितेको बताउनुहुन्छ। अरूको खुसीका लागि खुसी भइदिनुपर्ने मानव जीवनका पीडादायी भोगाइलाई सहजै पराजित गर्नुभएकी केसी पीडा भुलाउन नित्य व्यायाम गर्नुपर्ने सुझाउनुहुन्छ। जन्मघर दाङ र कर्मघर प्यूठान एवं कैलाली भए पनि उहाँको बसाइ हाल काठमाडौंमा छ। बिनुलाई लागेको क्यान्सर र पीडादायी अनुभवको संगालोः

म १६ वर्षकी हुँदा ३ वटा शल्यक्रिया भइसकेका थिए । कोखको बाँया भागमा बाहिर देखिने गिर्खा ‘हेमान्जियोमा’ थियो । उमेर बढ्दै जाँदा त्यो पनि बढ्दै गयो । बुबाले भारत लगेर जाँच गराउँदा त्यहाँका डाक्टरले समस्या नहुने बताएका थिए । एकपटक विद्यालयमा फुटबल खेल्दा गिर्खा भएको कोखमा फुटबल लागेर ढलेँ । त्यो बेला १५ वर्षकी थिएँ । दुखाइ बढ्दै गयो । बुबाले उपचारका लागि काठमाडौँ ल्याउनुभयो । त्रि.वि. शिक्षण अस्पताल महाराजगञ्जमा पार्सियल एनेस्थेसिया दिएर हेमान्जियोमाको शल्यक्रिया गरिए पनि सफल भएन । शल्यक्रियाका क्रममा ब्लिडिङ भयो । चार–पाँच दिनपछि फूल एनेस्थेसिया दिएर दोस्रोपल्ट मेजर शल्यक्रिया भयो । यसपल्ट भने सफल भयो । हेमान्जियोमा एक गैरक्यान्सर ट्युमर हो । यो जन्मनेत्तिकै वा जन्मेको ७ देखि १४ दिनभित्र विकसित हुने गरेको पाइन्छ । यसलाई जन्मचिन्ह पनि मानिन्छ । समयसँगै यो निको हुन्छ ।

शल्यक्रियापछि बायोप्सी टेस्ट (मासुको सानो टुक्रा जाँच) का लागि नमुना ल्याबमा पठाइयो । ल्याबका मान्छेले नमुना हराएछन् । जाँचै नगरी नर्मल भनेर रिपोर्ट दिए । यद्यपि उनी आफ्नै मान्छे थिए । त्यसपछि डा. मदनकुमार पियासँग जाँच गर्न गएँ । उहाँले अल्ट्रासाउन्ड गरेर हेर्नुभयो । क्यान्सर नभएको ठोकुवा गरेपछि म ढुक्क भएँ । २०५२ मा स्नातक पढ्दै गर्दा एपेन्डिक्सको पनि शल्यक्रिया भयो ।

२०५८ मा विवाह भयो । २०६४ मा सपरिवार काठमाडौं आयौं । म ठमेलमा व्यापार गर्थें । श्रीमान् कलेज पढाउनुहुन्थ्यो । छोरा जन्मिइसकेको थियो । दिदी पनि यतै हुनुहुन्थ्यो । दिदी र मेरो छोरा सँगै हुर्कंदै थिए । त्यही बीचमा रिंगटा लाग्ने, प्रेसर लो हुनेजस्ता समस्या देखिन थाले । राती निसास्सिन्थेँ । झ्याल खोल्न लगाउँथेँ । शरीर पसिनाले भिज्थ्यो । कामको धपेडीले हो कि भन्ने लाग्थ्यो । तर, समस्या बढ्न थालेपछि फिजिसियनकहाँ पुगेँ । उहाँले खानपानमा ध्यान दिन भन्नुभयो । त्यसको एक महिनाको बीचमा पूरै शरीरमा कमिलाले टोकेजस्तो डाबर आयो । छालाको जाँच गरेँ । खासै समस्या देखिएन । छोराले दूध चुस्न छाडेको ४ महिनापछि दाहिने स्तनबाट दूध निस्कन थाल्यो । सुत्दा थिचिएर हो कि भन्ठानेँ ।

स्त्री रोगको डाक्टरलाई जँचाउदा दूध सुकाउने औषधी दिनुभयो । तर, एक महिना खाँदा पनि सुकेन । छाती पनि दुखेकाले छातीको डाक्टरलाई देखाएँ । उहाँले प्रेसर लो भएकाले खानपानमा ध्यान दिन सुझाव दिनुभयो । तर, कसैले पनि मलाई स्तन विशेषज्ञकहाँ सिफारिस गर्नुभएन । यो क्रम एक वर्ष चल्यो । एक दिन बाथरुममा नुहाउने क्रममा आफ्नो स्तन हेरेँ । स्तन वरिपरि ३ वटा दाग (छिटा) देखेँ । निचोरेको त रगत निस्कियो ।

तत्काल दिदीलाई देखाएँ । ढिला नगरी हामी डा. प्रकाश सायमीकहाँ गयौँ । एफएनएसी गरियो । २०६८ माघ २४ गते स्तन क्यान्सर पहिचान भयो । त्यो बेला छोरा ३ वर्षको थियो । म धुरुधुरु रोएँ पनि । तर, आफूलाई बलियो बनाउनुपर्छ भन्ने लाग्यो । इनिसियल स्टेज रहेछ । क्यान्सर छरिएको भागको मात्र मासु निकालिदिनुभयो । खाल्टो भएको भागमा पानीजस्तै जेल भरेर जस्ताको तस्तै स्तन बनाइदिनुभयो । त्यसपछि हामी भारतको नयाँ दिल्लीस्थित राजीवगान्धी क्यान्सर हस्पिटल गयौँ । नन्द फुर्वा सिंहले निकै सहयोग गर्नुभयो । हस्पिटलमा बिरामीको अवस्था देखेर हामी आत्तियौँ । त्यसपछि निजी अस्पतालमास्तन निकालियो । किमो चलाइयो । ४ वर्षपछि पेट स्क्यान गर्दा त्यही ठाउँमा फेरि क्यान्सर देखियो । मेदान्त हस्पिटलमा शल्यक्रिया र रेडियसन चलाइयो । त्यसको ३ वर्षपछि देब्रे स्तनमा पनि समस्या भयो । त्यो पनि निकालियो । श्रीमान्को आग्रहमा फैलन सक्ने भाग पाठेघर पनि निकालियो ।

मानव जीवन अरूको खुसीका लागि आफू खुसी भइदिनुपर्ने । एकपटक त म डिप्रेसनमै गएँ । आफ्नो मान्छेदेखि टाढा जान मन लाग्ने, रुन मन लाग्ने हुन थाल्यो । श्रीमान्लाई पीडा सेयर गर्न नसक्ने अवस्था थियो । मलाई भेट्न आउनेले भन्ने गरेको विचरा, सानो उमेरमा, हजुरले केही गर्नुभएको थिएन, यति सानो बच्चालाई टुहुरो बनाउनुहुन्न भगवान्ले जस्ता कुराले कमजोर भएँ ।

समिर (श्रीमान्) घर न घाटको हुने भो भन्ने कुरा पनि गर्थे । यसले धेरै बाँच्ने रहेनछु जस्तो लाग्यो । छोरा र श्रीमान्ले बिर्सन गाह्रो होला जस्तो लाग्थ्यो । मनमा धेरै नकारात्मक कुरा खेलिरहे । डाक्टरको सिफारिसमा डिप्रेसनको औषधी चलाइयो । डिप्रेसनको औषधीले पर्दा खोलेको पनि मन नपर्ने, बत्ती बालेको पनि मन नपर्ने, एक्लै हुँदा आफू मजबुत भएको अनुभव हुने, तर मान्छे देख्नै नहुने ।

यसले गर्दा एकपटक त आफ्नै घरको छतमा आत्महत्यासमेत गर्ने सोच आएछ । तीनै जना सुतिरहेका थियौँ । लेखमा सबैको जिम्मेवारी लेखेँ । पीडामा डायरी लेख्ने बानी छ । पहिला धेरै लेखेकी छु । आत्महत्या गर्नै लाग्दा एक्कासी छोराको आवाज आयो । दौडेर रूममा आउन बाध्य भएँ । एकपल्ट सबैको अनुहार हेरेँ । गल्ती अनुभूति गरेँ । महिनौँसम्म निद्रा नलाग्ने समस्या थियो ।त्यसपछि डिप्रेसनको औषधी छाडेँ र ध्यानतिर लागेँ । ओशोमा गएँ । मेडिटेसनले डिप्रेसबाट बाहिर निकाल्यो ।

तीन वर्षपछि सेम डिप्रेसन भयो । भूकम्पका बेला भएकाले फोक्सोमा छिटा देखियो । २१ दिनको ४ लाख २० हजार पर्ने औषधी खान भन्नुभयो । तर, सक्ने अवस्था थिएन । एक वर्ष समयको माग गर्नुभयो । एक महिनाको समय दिनुभयो । विस्तारै औषधीले डेढ वर्षमा पूरै निको भयो । त्यो ओरल किमो थियो ।

प्रतिक्रिया दिनुहोस्